Wyjątkowy prezent
„Czy można gdzieś kupić obrane ziemniaki?” – zastanawiałam się w duchu obierając kolejną sztukę i wrzucając do garnka. Mój mąż pochodzi z wielkopolski, a tam chyba tradycją jest zjadanie nieludzkich ilości tego warzywa. Ja osobiście jako osoba mająca absolutnego hyzia na punkcie zdrowego odżywiania nie mogłam się nadziwić, że żyję z takim żarłokiem. Przecież taki ziemniak to sama skrobia – węglowodany! A z tymi nie można przesadzać, przecież cukier to biała śmierć. Porzuciłam na chwile obieranie i z odrazą popatrzyłam do garnka. Nie lubiłam tej czynności, gdybym wiedziała, że do końca życia będę skazana na codzienne obieranie takich ich ilości, chyba poważnie zastanowiłabym się nad ślubem. Kiedy mąż wrócił z pracy i zasiadł do obiadu byłam już tak zła i zmęczona, że ni miałam siły ani ochoty się odzywać. Spoglądałam tylko do swojej miseczki pełnej groszkowego kremu. Nagle, mąż uśmiechnął się i podsunął mi pod nos czerwone podłużne pudełeczko. Ogromnie się ucieszyłam, bo uwielbiam prezenty! Zanim otworzyłam pudełko wyobraziłam sobie setki rzeczy, jakie mogłyby się tam znaleźć, naszyjnik, łańcuszek, długopis… otworzyłam je i zobaczyłam dwie obieraczki do ziemniaków. Jedna była niebieska – jak później się dowiedziałam będzie z niej korzystał mój mąż. Moja obieraczka do ziemniaków była różowa, a na trzonku miała czerwone serduszko. Roześmiałam się głośno i momentalnie przeszła mi cała złość. Jak ten człowiek doskonale mnie znał! Mam nadzieję, że ta niebieska obieraczka jest swoistą deklaracją z jego strony, że obieranie ziemniaków, to będzie również jego domowy obowiązek.